Er Zitten Zware Criminelen In Den Haag

Het is opvallend slecht gesteld met het begripsvermogen omtrent loon/beloning/kosten en subsidies/uitkeringen binnen de maatschappij. Dit is een erg kwalijke zaak die voor veel onbegrip onder de groepen zorgt en regelmatig door opiniemakers misbruikt wordt. Dit leidt ertoe dat de maatschappij verandert is in een soort maat-schapen, na lusten stuurbaar en berekenbaar voor beleidsmakers en opiniemakers.

 

Geld als belasting

Nemen wij bijvoorbeeld het geld, iets waar je nauwelijks genoeg van kunt hebben en waarin tot nog toe ook nog niemand in verdronken is. Vaak denkt men dat geld van de overheid wordt ingenomen door bijvoorbeeld belasting en dat dit dan meer of minder zinvol besteedt gaat worden aan projecten, sociales, betalen van rentes op de schulden van de overheid enzovoort. Overzichten over inkomsten en uitgaven zijn inzichtelijk bij het CBS, het centrale bureau voor statistiek. Er lijkt met deze gedachte verder niets mis te zijn, al zijn er wat complicaties omdat er nog gemeentes, regio’s enzovoort ook een eigen soort rekening hebben maar wat wel opvalt is dat er bijna altijd nieuwe schulden worden opgenomen, de bilans is nagenoeg nooit positief en vrij zelden vindt men er een resultaat dichtbij de nul. Economielessen krijgt al bijna iedereen op school, dus ik ga de basics niet nog een keer herhalen.

 

Geld is wat wij allemaal hebben geproduceert

Maar, wat als de centrale gedachte van belasting en bestedingen niet (of tenminste voor een ruim gedeelte) niet klopt? Wat als wij maar een illusie voorgeschoteld krijgen die nog maar de indruk van hoe het oorspronkelijk gedacht was blijft handhaven? Wat als de schulden voor een gedeelte niet oplopen vanwege dat de overheid teveel aan binnenlandse uitgaven heeft, maar omdat het geld niet terugvloeit in de kassa van de overheid? De overheid haalt ook niet het geld op met belastingen en dergelijke maar leent het op de markt bij voornamelijk de commerciële banken al dan via de centrale banken om het vervolgens in de markt te geven. Alles wat dan terugkomt op welke manier dan ook wordt gebruikt om de leningen terug te betalen en te sluiten. Je hoeft het niet meteen te geloven en het is inderdaad vrij oppervlakkig en erg ingekort maar je mag graag op onderzoek gaan op het internet of de bieb. Aanbevolen is hierbij ook het stukje van Ad Broere en op Courtfool.com.

Het is gewoon zo: Het zijn niet de bestedingen per se de oorzaak van de gemiddeld alsmaar oplopende schulden, het is het niet terugkerende geld dat of in het systeem verblijft of nooit terug kan komen de primaire oorzaak. Als je mensen die nauwelijks geld over houden 10.- extra geeft dan gaan zij dat bijna zeker ook besteden. Tot aan een bepaalde drempelpercentage is er weinig nut om te sparen, je gaat eens meer uit, je gaat wat vaker boodschappen doen of je let wat meer op kwaliteit. Allemaal neutraal voor de staatsschulden omdat het geld gewoon terugkomt in de kassa.

Vastzittend geld is deels op een rekening, in een verzekering, in het rentefonds; er zijn tig andere voorzieningen waarin het geld blijft hangen, hoe hoger het inkomsten hoe hoger het absolute en soms zelfs percentuele bedrag dat er opgepot werdt.

Een ander reden is natuurlijk dat er op geleend geld ook rentelasten zijn die mede terugbetaald moeten of de schuld verder laten oplopen, maar omdat deze nooit in de economie zijn beland is het onmogelijk om deze bovenop de hele lening alsnog terug te betalen. Heel begrijpelijk eigenlijk: als je maar 100 eenheden in omloop brengt dat je dan niet 110 eenheden terug kunt krijgen.

 

Het is schuldencrisis

Nu is er dan de crisis omdat de schulden in verhouding met het brutto-binnenlandse product (BBP) te groot zijn geworden en tracht men ernaar om 3 dingen te doen: Geld dat vastzit vrij krijgen, de uitgaven reduceren en het BBP omhoog te houden al dan niet te vergroten en natuurlijk mag de economie daarbij niet instorten. Dus men begon met bezuinigen bij de uitgaven, helaas niet waar het bijzonder zinvol was maar waar men weinig tegenweer verwachtte of waar deze niet mogelijk is: In de zorg, bij ouderen, bij werklozen, onder de ambtenaren, verdedigingskosten in het binnenland – je noemt het en zij doen het – uitgezonderd of zelfs bevordert zijn dan wel uitgaven in investeringsgoederen, afspraken met het buitenland en Brussel – omdat ook wapentuig onder investeringsgoederen valt was dus het aankopen van de JSF wel mogelijk. Steun aan andere landen wordt ook beschouwt als een investering en is dus ook positief voor het BBP. Nu rest wel de vraag wat er te doen valt als de investering nooit terugkomt?

 

Losmaken wat vastzit

Bij deze bezuinigingen komt ook een deel van het vastzittend geld van spaarboeken en dergelijke vrij, zij het omdat na ontslag mensen ineens hun spaartegoeden moesten opeten, zij het dat ouderen aan hun reserves moesten. Tientallen regelingen zijn alleen in de wereld gezet om vastzittende tegoeden los te eisen, waaronder natuurlijk ook de veranderingen omtrent de hypotheken. Op de andere hand was het volgens de beleidsmakers niet zinvol om geld van de ondernemers zo maar af te pakken omdat investeringen in de economie noodzakelijk bleven, onder meer vanwege het omhoog houden van het BBP al was het maar op papier. Door verkoop van overheidsdiensten en -bedrijven aan de particuliere sector kwam ook van hier vastzittend geld terug. En ja, het ziekenfonds zit hier inbegrepen. Omdat investeren aantrekkelijk moet zijn moest er gesneden in de loonkosten, deze konden niet omhoog maar moesten juist omlaag. Een erg probaat middel is dan altijd het vergroten van het aanbod: Als jij niet voor €10.- gaat werken dan zijn er 10 anderen die dat wel willen doen.

Wat bij de berekeningen nooit zichtbaar is en nog steeds onvoldoende is gerealiseerd is dat leed wat dit juist aan de onderkant van de gezelschap heeft veroorzaakt. De medewerkers in de zorg stonden bij het inkomen landelijk gezien altijd vrij laag op de ladder, de werklozen, de bijstanders en de AOWers zitten nu ook met een handvol tanden na de verkregen klappen. Wat deed de politiek, de media en de maatschappij van het land vervolgens? Nog met volle kracht tig keer natrappen, want het aanbod aan ‚werkwilligen‘ moest omhoog. Ook het vrij losse werkimmigratiebeleid heeft voornamelijk het doel om de prijs van arbeid omlaag te drukken: Je wilt €10? Ik heb hier 10 man staan die het voor €2 doen, maar ik ben fair, ik bied je €5 en je mag die anderen gaan inwerken, en snuit dicht anders mag je naar de voedselbank.

 

Er zijn nog meer slachtoffers?

Het is zeker dat er als gevolg al dan indirect ook onschuldige dood zijn bij de ouderen maar ook bij kinderen. Wie is er verantwoordelijk als er iemand zelfmoord als enige oplossing ziet en hierbij zijn familie meeneemt? Wie is er verantwoordelijk als Ome zich alleen nog maar een last waant en beddelt om te sterven terwijl het steeds erger aan het worden is? Hoeveel zullen er nu niet zijn die al helemaal geen inkomsten meer hebben en op hun partner die nog wel redelijk verdient vertrouwen? Hoeveel wantrouwen is er niet gecreëerd over de afgelopen jaren en hoeveel hoop moest vernietigt?

Hoevelen zijn er ziek van geworden, soms zo zwaar dat zij niet meer kunnen? Hoevelen zijn er de depressie ingejaagt?

 

Het successverhaal

Een negatief gevolg van de korting aan de onderkant, waar nauwelijks eigen geld blijft hangen behalve wat er voor bijvoorbeeld het pensionstelsel – deels nog wettelijk voorgeschreven – gespaard moest, was dat de koopkracht omlaag duikelde met lagere prijzen in veel sectoren als gevolg en ook voor het BBP dreigde hier de achteruitgang door te zetten. De invloed op het BBP was dan wel beperkt omdat al behoorlijk geld via brievenbusfirma’s het cijfer omhoog duwde dankzij het kapitaalvriendelijke belastingstelsel. Ook ging men cijfers uit drugshandel, prostitutie, zwart werken en dergelijke mee nemen mits zij niet sowieso al verwerkt waren.

En dit is het successverhaal van de beleidsmakers, het verhaal waar het volgens plan heeft gewerkt.

 

Probleem: deflatie

Maar, er is nog de ander verhaal, de niet zo helemaal successvolle kant, die kant waar de breede schouders zijn en die omwille van hun investeringsvermogen erg zacht zijn aangepakt, waar vriendelijk gevraagd is om het geld uit te geven, een nieuwe auto, een leuk huisje, investeringen enzovoort. Men heeft de belasting toegevoegde waarde omhoog gedreven om, naast wat hogere belasting, het geld te laten rollen: ‚koop nu voordat de BTW omhoog gaat‘. De rentes zijn omlaag getrokken om het sparen oninteressant te maken en het investeren in sectoren te bevorderen die hogere percentages opleveren, hier zijn voornamelijk aandelen in bedrijven te noemen.

Lastenverzwaringen zo als bij de BTW, OZB, heffingsverhogingen enzovoort zorgen er mede voor dat de prijsspijl omhoog ging, dus de eigenlijk al aanwezige deflatie door een positieve waarde in een inflatie veranderte. Dus, aan de ene kant is er bezuinigt met deflatie en een wurggreep om de nek van zwakkeren als gevolg en op de andere kant worden de prijzen omhoog getrokken door lastenverzwaringen, wat voor die groep die al in de wurggreep zit nog een trap na betekende. Men geeft dus niets weg aan de onderkant om de loonkosten laag te houden zo dat werken blijft lonen al is het maar voor een minimumloon of zelfs daaronder.

 

En verantwoordelijk is…

Het kabinet, natuurlijk, als gedegen helpers van een onmenselijke bezuinigingsdrift, opgelegt door het BIS en de ECB (ook hierover later meer). Het aan een partij vast te willen maken gaat niet lukken omdat er steeds een breed akkoord over verschillende partijgrenzen heen is bereikt. Aan hun handen kleeft bloed en zij horen hiervoor terecht te staan, al kunnen zij beweren dat zij van niets af wisten. Helaas, zij deden het volgens de regels dus blijft alleen de weg om via demonstraties te protesteren en tegen het vergeten te werken zo dat bij de verkiezingen altijd dezer maatregelen wordt herdacht.

En al geeft een deel van de maatschappij nog steeds af op mensen die volgens hen te lui zijn om te werken en alleen maar steun trekken, ruilen willen zij de posities met garantie niet. Wat in ieder geval niet klopt is dat zij (de armen) het reden zullen zijn voor de alsmaar oplopende belastingdruk. Door het opheven van het beleid om de loonkosten laag te houden of zelfs verder te drukken zou er in principe ruimte zijn voor belastingverlagingen. Tot nog toe is daar helaas geen sprake van en wordt er als reden voor nog lagere lonen op de Aziatische landen verwezen. Ik zal in het volgende stuk nog ingaan op de loonkosten en de onzinnigheid van dit verwijs.

 

 

Advertisements

Kommentar verfassen

Trage deine Daten unten ein oder klicke ein Icon um dich einzuloggen:

WordPress.com-Logo

Du kommentierst mit Deinem WordPress.com-Konto. Abmelden / Ändern )

Twitter-Bild

Du kommentierst mit Deinem Twitter-Konto. Abmelden / Ändern )

Facebook-Foto

Du kommentierst mit Deinem Facebook-Konto. Abmelden / Ändern )

Google+ Foto

Du kommentierst mit Deinem Google+-Konto. Abmelden / Ändern )

Verbinde mit %s